Er is iemand hier.
Niet dichtbij.
Niet uit vrije wil.
Ik voel een obstakel.
Hoe zit dat, Henry ?
Te veel herinneringen. Te veel pijn.
Te veel verdriet.
Diegene die daar bij je is, moet wat luider praten, Henry...
en wat dichterbij komen.
Ik weet al wie het is, Madame Blanche, en wat haar dwarszit.
Haar, zegt u ? Dat had Henry ons moeten vertellen, Miss Rainbird.
Toe, schat. We moeten m'n vriendin van haar kwellingen bevrijden.
Ze heeft het recht om haar moede hoofd neer te leggen en rust te krijgen.
Hoe weet u dat ik zo slecht slaap ? Van wie weet u dat ?
Zulke nachten kan ze niet lang meer verdragen.
Ik praat nooit over m'n nachtmerries.
Wie is diegene die wel in de buurt is, maar niet dichtbij wil komen ?
Het is m'n zuster Harriet. Die moet het zijn.
Ze blijft op een afstand, Julia Rainbird...
want ze voelt geen liefde van je uitgaan. Alleen maar zelfzucht.
Ik kan er niet meer tegen. Ze verschijnt jammerend in m'n dromen...
en probeert me een schuldgevoel te bezorgen.
Alsof ik dat niet al lang heb.
Zeg maar dat ik weet wat er gedaan moet worden.
Daar denk ik al een jaar over na...
maar ik heb de beslissing zelf genomen. Ik, Julia Rainbird.
Zij hoeft me niet aan te sporen.
Ik word ziek van haar nare woorden in mijn nare dromen.
Zeg dat ze me met rust moet laten.
Nee, nee, laat haar niet weggaan.
Harriet. Blijf bij ons, Harriet.
Je zuster wil vanuit het diepst van haar ziel met je praten.
Wat is er ?
Ze zegt: Ik heb al zo lang op je gewacht, Julia.
Ik was zo ongelukkig zonder jou.
Je bent het dus echt, Harriet. Ik heb zo'n vreselijke spijt.
Ik had je niet moeten dwingen.
Het is nu allemaal verleden tijd, maar ik wil het enigszins goedmaken.
Ik ga je zoon opsporen, als hij nog leeft...
en ik zal hem omhelzen en van hem houden alsof ik jou was, Harriet.
Ik ga zorgen dat hij onze naam krijgt en ik zal hem alles geven, alles.
Ver weg... zo heel ver weg...
Maar ik heb haar nodig. Ze moet me helpen.
Ik kan het niet alleen.
Het is 40 jaar geleden en ik weet niet wat er van haar zoon geworden is.
Ik weet niet waar hij is en hoe hij heet.
Julia bewijst haar liefde door wat ze nu gaat doen...
met onze hulp en mijn hulp...
en van de dierbare overledene, die zo ver van ons is afgedwaald.
We begrijpen hem, hé Miss Rainbird ?
Jazeker, en ik ben bereid om alles te doen wat er gedaan moet worden.
Dan zul je gelukkig worden.
De woestijn van je hart zal tot bloei komen.
Vaarwel, Julia Rainbird.
Vaarwel, Blanche.
Madame, voelt u zich niet goed ?
Wat is er in hemelsnaam gebeurd ? Ik voel me gebroken.
Weet u dat niet meer ?
Alleen in grote trekken.
Wat weet u nog ?
Zou ik een glaasje mogen ? - Natuurlijk. Wat wilt u ?
Een flinke neut zou...
Graag een drupje van die sherry daar.
Wat herinnert u zich ? - In een notendop ?
Ongeveer 40 jaar geleden hebt u het kind van uw zuster laten adopteren.
Uw geweten speelt u nu parten en u wilt hem nu opsporen...
hem in de familie opnemen en uw fortuin aan hem nalaten.
En waarom heb ik m'n zuster daartoe gedwongen ?
Ik denk dat het een onwettig kindje was.
Ik ben geen puritein, Madame Blanche...
maar 40 jaar geleden was het heel erg om een ongehuwde moeder te zijn.
In een familie als de onze kon je zo'n schandaal niet hebben.
En ik wil onze familienaam nog steeds beschermen.
Daarom wil ik m'n erfgenaam in het geheim opsporen...
en niet via detectives en advertenties in de kranten.
Dat is heel verstandig van u.
Dan zal ik u nu vertellen waarom ik u heb laten komen.
Ik ben 78.
Ik wil met een schoon geweten sterven.
Dat kan niet, zo lang m'n enige erfgenaam rondloopt...
beroofd van z'n familienaam door mijn schuld.
Wilt u me helpen zoeken ?
Als u gelooft dat ik dat kan, wil ik het best proberen.
Voor proberen ben ik te oud. Ik wil dat u hem opspoort, Madame Blanche.
Vraag uw gids Henry om hulp en zoek contact met m'n zuster.
Als u haar zoon opspoort, waar hij ook is, geef ik u 10000 dollar.
Alleen als u dat echt wilt, Miss Rainbird.
En dan moeten we het niet als betaling zien.
Ik weet genoeg goede doelen die dat geld hard kunnen gebruiken.
Het is heel verfrissend iemand te treffen die zo weinig om geld geeft.
Dat is dus afgesproken.
Het is m'n bedtijd. Ik moet helaas afscheid van u nemen.
Het was een gedenkwaardige avond.
Zorg dat het ook een lonende avond wordt.
Ik wil niet zeuren...
maar u moet er wel voor zorgen dat onze zoektocht geheim blijft.
Onze familienaam mag niet bezoedeld worden.
Ik zwijg als het graf.
Dan neem ik nu afscheid van u en dank u voor uw komst.
Hoe ging het ? - Henry doen is de pest voor m'n keel.
Dat weet ik, maar hoe ging het ?
Ze heeft gehapt.
Weer zo'n 25 dollar klantje ?
Nee, dit is een grote klapper, George.
Vertel eens.
Hou je ogen op de weg.
Steek maar van wal.
Nou, Henry kwam uit hogere sferen tot me...
en fluisterde: Die vrouw slaapt slecht. Toen ging alles vanzelf.
Aha, dus ik heb het hem weer gelapt.
Wat bedoel je, George ?
Je weet verrekte goed wat ik bedoel.
Dat ik bij de apotheek gehoord heb hoe ze steeds om slaappillen zeurde.
Dat is nuttige informatie. Waarom heb je dat niet verteld ?
Je weet best dat ik het je wel verteld heb.
Je denkt altijd dat je me iets verteld hebt.
Terwijl ik door de hemel en de hel ga met Henry.
Niks Henry.
Ik heb je op het spoor gezet, zoals altijd.
Zonder mijn research ben je nergens.
Gemenerd.
Je gebruikt mijn ballen meer dan je glazen bal.
Dat is volmaakte onzin.
Bewaar die Henry maar voor je klanten.
Je bent jaloers op hem.
Hou alsjeblieft op.
Leer liever wat beter rijden.
Ik ben geen taxichauffeur. Ik ben acteur. Ik speel voor taxichauffeur.
Dat moet je blijven doen tot Julia met haar geld komt...
anders komen we van de honger om.
Hoeveel krijg je van dat mens ?
Je moet ook detective blijven spelen. - Christus, nee. Dat ben ik zat.
Christus, ja. Vloek niet zo, George.
Zo breng je die tien mille in gevaar.
Wacht even, Blanche. Had je het over tien mille ?
Tienduizend ?
Dollar ? - Dollar, George.
Weet je wel wat we daar allemaal mee kunnen doen ?
Trouwen, bijvoorbeeld.
Jij zet ook overal een domper op.
Leuk complimentje.
Wat moeten we daarvoor doen ?
Dat hoor je straks in bed.
Toe Blanche, vertel vast een beetje. Als voorspel.
We moeten een man opsporen.
Dat valt nogal mee. Hoe heet hij ?
Dat weet geen mens.
Wie is het ? - Dat weet geen mens.
Waar zit hij ? - Dat weet geen mens.
Dus niemand weet hoe hij heet en waar hij zit en wie het is ?
Schreeuw niet zo, George. Een mens zou het kunnen weten.
Wie dan ?
Julia's vriendin Ida Cookson noemde iemand.
Wie dan ? - De chauffeur van de familie.
Dat is al een heel eind op weg.
De narigheid is dat hij al zo'n 25 jaar dood is.
Verdorie, Blanche...
Word nou niet zenuwachtig, want dan wordt het niks in bed.
Zenuwen verpesten een optreden.
Maak je daar maar geen zorgen over.
Als het even meezit, wordt 't vanavond een staande ovatie.
Ze is er. Het is een vrouw.
Gaat u maar mee.
U hebt Victor Constantine, dus we kunnen u niets doen. Doe dat ding maar weg.
U noemt uzelf de Handelaar, dus we hadden een man verwacht.
We willen weten of het slachtoffer nog leeft.
Op uw verzoek hebben we de radio's uit de helikopter verwijderd.
Wanneer u Mr. Constantine vindt...
is hij in diepe slaap, maar volmaakt gezond.
Doe het licht maar aan.
Probeer niet de held uit te hangen.
Ons aandeel zit erop.
Waar gaan we heen ?
Foutloos gedaan, verdomme.
Moeten we ver ?
Je boft dat je het slachtoffer hebt.
Ik zou je er graag uitgooien.
Je hebt het goed voorbereid, hé.
Dat ding is vast niet geladen.
De golfbaan ?
Magnifiek. Absoluut perfect.
M'n voeten doen pijn. Dat komt van die rothakken.
Ik hou van lange vrouwen. Iedereen houdt van lange vrouwen.
Iedereen kijkt nu uit naar een lange vrouw.
Wat heb je de laatste tijd zoal gedaan ?
Niks bijzonders. Losgeldje opgehaald en zo.
Nog bekenden gezien ?
Twee politiemannen en eentje die vast van de F.B.I. was.
Interessant. - Beter dan huisvrouw spelen.
Heb je nog wat gezegd ? - Geen woord.
Zie je wel ? Je kunt best je kop houden als je je best maar doet.
Kiekeboe.
Waar is die lange blonde vrouw gebleven ?
Weg. Niet meer nodig.
Jawel.
Nog een keer.
Mr. Constantine liet z'n wijn staan.
Die beviel hem zeker niet.
M'n kalfsvlees is ook niet opgegaan.
Hij miste het uitzicht. Kieskeurig, rijke mensen.
Dat ding moet leeg.
Is dat niet een beetje beneden m'n waardigheid ?
Het loon van de zonde.
Ik doe het morgen wel.
Stel niet uit tot morgen wat gij heden legen kunt.
Kreng.
Hoe is Amsterdam ?
Veel grachten.
En veel oude mannetjes die uit een grote steen vele kleintjes snijden.
Ik weet niet wat ik heb. Ik tintel helemaal.
Zo werkt gevaar op je. Eerst word je er misselijk van.
En daarna word je er heel erg vrijerig van.
Het ging zo gemakkelijk. Griezelig gewoon.
Briljant gepland. Ze hebben geen enkel aanknopingspunt.
En het verdovende middel ?
Dat heb ik al een half jaar geleden bij de tandarts gepikt. Niks aan de hand.
Ga mee naar boven. - Ben je moe ?
Nee, ik tintel helemaal.
Eigenlijk ben ik verliefd op je geworden omdat ik rust wou.
Dan heb je mooi misgegokt.
Waar is de steen ? - Hij hangt goed in het oog.
Dat meen je niet.
Mag ik niet weten waar ? - Martel me maar.
Dat ben ik zeker van plan. Wacht maar.
Ik wil de F.B.I. en de politie best helpen, maar ik heb weinig tijd.
Er is veel werk blijven liggen toen ik onvrijwillig elders vertoefde.
Hoe lang gaat dit nog door ?
Tot we genoeg weten, Mr. Constantine.
Rare manier van doen.
U bent niet het eerste slachtoffer, dat weet u.
Ja, maar ik kan u niet helpen.
Dat weet je nooit. - Ik wel.
Die garage ? - Vol auto's.
Geluiden ? - Mensen achter me.
Man of vrouw ? - Geen idee.
Man. - En toen ?
Ik voelde een prik in m'n schouder en ik werd in die kamer wakker.
En wat hoorde u in en buiten die kamer ?
De kamer was geluiddicht en ik hoorde een stem door een luidspreker.
Beschrijf eens. - Heb ik al gedaan.
Nog een keer.
Het was 'n mannenstem, zonder accent, en er was elektronisch mee geknoeid.
Hoeveel mensen ?
Twee, een man en een vrouw. - Hoe weet u dat ?
Er viel een heel klein beetje licht vanuit de gang in de kamer.
Wie kookte er ? - Zij.
Mannen strooien geen peterselie over een tongfilet.
Hoe oud was ze ? - Weet ik veel.
Hoe oud was ze ? - Vijfentwintig.
Waarom ?
Omdat ik door een jonge meid ontvoerd wil wezen als ik ontvoerd word.
Beschrijf de afloop.
Ik moest met m'n rug naar de deur gaan zitten.
Het licht ging uit, ze kwamen binnen en ik kreeg een prik.
Ik werd wakker in het ziekenhuis en nu kwellen jullie me.
U helpt ons heel goed. - Dat denkt u.
We beginnen van voren af aan.
Ik ben gelukkig, Blanche, dankzij jou...
en je vriendin Ida Cookson.
Ik ben haar gids. Vriendschap is niet iets wat je kunt eisen.
Zeg tegen Ida Cookson dat we haar danken voor de rust in haar hart.
Die rust zal groeien als ze jou in vertrouwen neemt...
en geen geheimen van haarzelf en haar vriendinnen voor je verbergt.
Hebt u dat gehoord ?
Henry, ik wil dat je Walter naar ons toestuurt.
Zoek onvermoeid in hoger sferen...
totdat Ida Cookson met haar lieve overleden man kan spreken.
Eerst moeten de nevels dunner worden...
en de sluiers verdwijnen, zodat ons pad verlicht wordt.
Ik ben bereid om je te volgen, Henry. Bereid om met je mee te gaan.
Waar neem je me mee naartoe ?
Ik zie je wenkende hand.
O, wat een mooie tuin, Henry.
Is dat een beeld ?
Is dat Walter, daar naast die fontein ?
Hoe kan je ? - Ik heb je autosleutels nodig.
Dit is heel slecht voor me.
Geef de sleutels nou.
Ik heb de dochter van die chauffeur gevonden.
Wat moet ik zonder auto ? - Neem maar een taxi.
De bomen wiegen en de takken wijken uiteen, maar er is niemand.
Ik zie duisternis dalen, de lucht wordt kil, het licht verdwijnt.
Hebt u Walter gezien ?
Waar ? - In de keuken.
Ja.
Hebt u even tijd voor me, Mrs. Hannagan ?
Ja hoor. Kennen wij elkaar ?
Ik ben Frank McBride van Ferguson en McBride.
Ik wil wat over uw jeugd horen.
Mijn jeugd ?
Dat is een saai verhaal. Waarom wilt u dat horen ?
Dat zit zo, de informatie waarnaar ik op zoek ben, is veel geld waard.
O, ja ? Voor wie ?
Dat leuke puntje gaan we straks bespreken.
Begin maar bij uw ouders.
Die zijn allebei dood.
Uw vader was chauffeur, hé. - Hoe weet u dat ?
Bij de familie Rainbird.
Dat klopt. U zou een geweldige detective zijn.
Dat weet ik nog zo net niet.
Kunt u zich ook nog herinneren of uw vader...
een goeie vriend had ?
Ja, m'n vader had een vriend...
waarmee hij altijd ging biljarten in het dorp.
Harry Shoebridge, de poelier. Z'n vrouw heette Sadie.
Het wou nooit zo best lopen met de zaken...
en z'n vrouw had de ene miskraam na de andere.
Toen verhuisden ze naar Barlow Creek en adopteerden ze een kind.
Een jongetje ?
Ja, een baby. Maar ik weet het niet zo precies meer.
Al zo lang geleden. Ik associeer het steeds met...
Ik weet nog dat m'n pa op een avond naar ze toe ging...
en dat ma kwaad was dat hij pas 's ochtends vroeg thuiskwam...
en haar niets vertelde.
Toen m'n vader overleed, God hebbe z'n ziel...
kwam de familie Shoebridge niet eens op de begrafenis.
Later hoorde m'n moeder de reden.
En die was ?
Ze waren een jaar tevoren zelf begraven.
Waren ze dood ?
Hun huis was afgebrand. - En hun zoon ?
Mrs. Hannagan, er zijn klanten. - Ik kom zo.
Ze komt zo.
Zeg Mr. McBride, u zei daarnet iets over geld en zo.
Wacht even. Waar vind ik Shoebridge junior ?
Op het kerkhof in Barlow Creek. - Hoezo ?
Ik geloof dat hij ook dood is.
Hier loopt ons zaakje dood, Blanche. Morsdood.
Kan ik iets voor u doen ? - Ik ben een kennis.
Samen verbrand. Nare geschiedenis.
Die brand, bedoelt u ?
Ik begraaf de mensen niet graag tegelijk. Te veel werk.
Waarom liggen ze niet alle drie in hetzelfde graf ?
Geen idee.
Overleden in 1950.
Allebei op dezelfde dag.
Dit is een oude steen. Deze is vrijwel nieuw.
Koppie, hoor. - Heb ik iets ontdekt ?
Nou, het was me een genoegen.
Ik moet aan het werk. Ik krijg morgen een klantje.
Zet dat ding wat zachter, Marcella. Zo kan ik niet denken.
Dat weet ik niet meer. Ik zou het in m'n administratie moeten nagaan.
Dat moet dan maar.
Jullie advocaten zijn allemaal een pot nat.
Lastpakken zijn jullie.
Goed, vooruit dan maar.
Welk jaar zei u ?
1950.
Welke maand ?
Dat weet ik niet.
Hier heb ik ze. Shoebridge. Harry en Sadie.
Marmer, model 28. Betaald met cheque nummer 93...
door de Mormonen in Barlow Creek.
En hun zoon ?
Edward Shoebridge.
Nee, niks.
Daar moet een papier van zijn. Misschien wat later.
O, Eddie Shoebridge. Ja, dat kwam later.
Ik denk in 1965.
Die jongen was niet erg populair in het dorp.
Ze zeggen dat hij het vuur heeft aangestoken en toen verdwenen is.
Z'n lijk is nooit gevonden.
Dus dat graf is leeg ?
De dominee wou ook geen grafrede houden.
Was er geen overlijdensakte ?
Dat weet ik niet en ik wil het ook niet weten. Ik ben zakenman.
Edward Shoebridge. Graniet. Besteld op 12 november...
en betaald op 18 november 1965, 395 dollar.
Raar, contante betaling. Dat gebeurt nooit.
Wie heeft dat betaald ? - Hij heeft geen naam genoemd.
Hoezo hij ?
U zei 'hij'.
Ja, dat is zo.
Ik herinner me vagelijk dat het een man was.
Een jonge man, een beetje kalend, achter in de twintig.
Heeft u hem nog gezien toen u de steen neerzette ?
Hij heeft de steen hier zelf opgehaald.
In zo'n sleepwagen, weet u wel, waarmee ze auto's wegslepen.
Nee, er is geen overlijdensakte van Edward. Alleen van Harry en Sadie.
Is dat alles ?
Verder heb ik dit nog.
De aanvraag voor een overlijdensakte voor Edward Shoebridge...
gedateerd 4 november 1965.
Daar aanvrager geen bewijs kon overleggen...
dat degene voor wie de akte gold dood is, is de aanvraag afgewezen.
De aanvrager wilde geen kort geding aanspannen.
Wie was de aanvrager ?
Joseph P. Maloney, Main Street 426, Barlow Creek.
Bedankt.
Volgooien ? - Graag.
Olie controleren ? - Ja, graag.
Voorzichtig met vuur.
Bent u de eigenaar ?
Dan bent u dus J. Maloney. Wat is uw voornaam ?
John of Jim ? - Joe.
Alles is in orde.
Merkwaardig. U had bijna geen benzine en helemaal geen olie nodig.
U komt zeker voor wat anders, hé. - M'n voorruit.
Kent u een zekere Edward Shoebridge, die hier vroeger woonde ?
Die naam zegt me niks. Hoe zei u ook weer ? Shoebridge ?
Ja. Juridische kwestie. - Bent u jurist ?
McBride. Frank McBride.
Een advocaat die me niks kost.
Sterker nog, u kunt nog aan me verdienen ook.
Ik ben bereid om u wat geld te geven, handje contantje...
voor inlichtingen betreffende Eddie Shoebridge.
Advocaten brengen ellende.
Ik niet. Ik breng goed nieuws. Plezierig nieuws voor Eddie Shoebridge.
Wat dan ?
Dat mag ik u nu nog niet zeggen.
Wie is uw opdrachtgever ? - Dat mag ik ook niet zeggen.
Ik zou u graag helpen. Het zijn slechte tijden in mijn vak.
U kunt me helpen. - Denkt u dat ?
Iedereen zegt dat Eddie Shoebridge dood is.
Dan heeft hij dus niks aan uw goeie nieuws.
Ik denk dat hij nog leeft.
Uw auto is niet erg schoon.
Waarom hebt u een steen op een leeg graf gezet ?
Wat voor steen ?
Die steen waarvoor u in 1965 395 dollar hebt betaald.
Ik krijg 2 dollar 47 van u.
Twee weken daarvoor hebt u een overlijdensakte voor Eddie aangevraagd.
Mag ik uw creditcard ?
Nee. Creditcards zijn uit.
Ik betaal liever contant, net als u.
Dit vind ik zelf het mooiste.
Is het niet magnifiek ? - Het is vast te duur voor mij.
Kan ik u helpen ?
Ik ben zo terug.
Mrs. Clay, wilt u Mrs. Cunningham even verder helpen ?
Eddie, ouwe reus.
Ik heb liever dat je me Arthur Adamson noemt. Wat kom je doen ?
Ik kom je iets dringends vertellen.
Kon je niet bellen ?
Beter van niet. Zeg, heb je drank in huis ?
Wat wil je deze keer, Joseph ?
Vrieskist voor je vrouw ? Je moeder laten opereren ? Heb je gokschulden ?
Zo'n klaploper ben ik niet. Maar ik ben je heel erg dankbaar.
Ik heb geen keus.
Eerst moet ik je wat vragen.
Weet jij een reden waarom iemand nu nog in jouw leven rondsnuffelt ?
Nee. Hoezo ?
Er kwam vandaag iemand bij mij naar Eddie Shoebridge vragen.
Hij zegt dat hij jurist is en goed nieuws heeft. Noemt zich McBride.
Duidelijk gelogen. - Politie ?
Nee hoor. Een echte amateur.
Ik heb z'n kenteken. Het was niet eens z'n eigen auto.
Blanche Tyler, Castle Heights Road 17.
Hoe zag hij eruit ?
Lang, dun, ongeveer 35 jaar. Rookt een pijp en vraagt een hoop.
Wat heb jij gezegd ?
Niks. Dat hoefde niet. Hij wist alles al.
Van die nep grafsteen en die overlijdensakte.
De kloothommel denkt dat je nog leeft.
Hij zoekt je, Eddie. En een kloothommel die jou zoekt, zoekt mij.
Rustig laten zoeken. Hij vindt me toch niet. Je piekert te veel.
Jij hebt het alleen maar bedacht en je ouders in hun kamer opgesloten.
Ik heb de boel aangestoken.
Dat was de fijnste dag van m'n hele miserabele jeugd.
Goed, maak jij er maar grapjes over. Ik ga achter die vent aan.
En dan ?
Dit.
Jij verandert ook nooit, hé.
Ik stond altijd voor je klaar als je me nodig had.
Stop dat ding weg en luister naar me.
Ga terug naar Barlow Creek. Je doet niks.
Ik los dit op m'n eigen rustige wijze op.
Als ik je nodig heb, laat ik je dat weten.
Jij bent de baas, Arthur.
Is het niet roerend hoe we al die jaren vrienden zijn gebleven ?
Wat je zegt.
Mr. Adamson, er zijn twee heren van de politie voor u.
Ik kom er aan.
Jezus, Eddie. - Wacht hier.
Zegt u het eens.
Sorry als we storen. Ik ben Andy Bush en dit is inspecteur Peterson.
U hebt vast over die ontvoeringszaak gelezen.
Wat heet. Ik stond te likkebaarden toen ik hoorde van die steen.
We willen u niet achterstellen bij de anderen.
We brengen namelijk alle juweliers een bezoekje.
Ik ben gevleid.
Hebt u misschien iets ongewoons opgemerkt, Mr. Adamson ?
Een ongewoon aanbod van veel kleine stenen op de markt ?
Totaal niet. - Juist.
Die steen is dus gekloofd, denkt u ? In een aantal kleinere stenen ?
Dat klopt. - Daar zit wat in.
Dat denken wij ook.
Als ik zo vrij mag zijn, raad ik u aan om de antiekhandelaren af te gaan.
Die kopen van iedereen, terwijl wij alleen op de beurs kopen.
Dat doen we al.
We zullen u niet langer storen.
Het spijt me dat ik niets kan doen.
Als ik iets vreemds opmerk, laat ik u dat zeker weten.
Dat zou prettig zijn.
Tot ziens, en veel succes.
Mrs. Clay, sluit u de zaak maar. Ik blijf nog even hier werken.
Blanche Tyler is spiritiste.
Dat staat op de deur. En er is niemand thuis.
Geesten zijn nooit thuis. Stap in.
Wat doen we ?
We blijven hier wachten.
Moet dat ?
Daar is ze.
Dat is die vent met z'n pijp die bij Maloney was. Een taxichauffeur.
Waar ga je heen ? - Naar huis. Ik wil slapen.
Daar komt niks van in. - Denk je nooit aan wat anders ?
Waarom doe je er zo zuinig mee ? - Wie wat bewaart, heeft wat.
Je bent niet aardig.
Ik ben bekaf. Je hebt niks aan me.
Ik heb nooit wat aan je. Je bent er nooit als ik je nodig heb.
Ik help je dat geld binnenhalen.
Kom binnen en doe niet zo moeilijk. - Nee, ik ben weg.
Je bent een rotzak. - En jij bent een kreng.
Morgen moet je weer achter die Eddie Shoebridge aan.
Zorg dat je hem te pakken krijgt.
Je weet best dat ik morgen dienst heb. Ik ga zondag verder zoeken.
Korte samenvatting, graag.
Een taxichauffeur houdt het met een vrijlustig spiritiste.
Samen zitten ze achter een of andere Eddie aan.
Gelukkig niet achter onze twee favoriete ontvoerders.
Dat weet je nooit. Hij had het over 'geld binnenhalen'.
Voor ons is een beloning uitgeloofd.
Dat is nog niet zo gek gedacht, Fran. Maar de tijd zal het leren.
Een ding is zeker, er komt geen verandering in ons plan. Dat niet.
Ik heb een borrel nodig.
Ik zie een glanzende auto. Een limousine.
Waarom rijdt hij zo snel, Henry ?
Er ligt iets naast hem en ik hoor een baby huilen.
Vlug Henry, voor hij weer verdwijnt. Vraag...
Ja, dat weet ik.
Nu zie ik hem. Ik zie een uniform.
Een chauffeur. Henry, ik heb woorden nodig. Wie... wat...
De chauffeur van de familie Rainbird.
Michael O'Keefe, onze chauffeur.
Henry, vraag Michael waar hij heen gaat met het kindje van Harriet.
De beelden komen te snel. Ik kan ze bijna niet bevatten.
Ik zie een kerkhof en een grafsteen. Het bevalt me niets, Henry.
Shoe... bridge...
Wat betekent het woord 'shoebridge', Henry ?
Praat met de chauffeur.
Ik zie brand. Een huis. Henry, er staat een huis in brand.
Haal me hier weg. Dit wil ik niet zien.
Ik kan dat geschreeuw niet aanhoren.
Roep de chauffeur weer terug, Henry. Miss Rainbird kent hem nog.
Ja, ik weet het nog. En Madame Blanche, luistert u eens...
Kunt u me horen ?
Ik herinner me zojuist iets heel belangrijks.
Wacht even voor je weggaat, Henry.
Miss Rainbird wil wat meer weten over het kind van Harriet.
Hij moet nu volwassen zijn en we willen weten of hij gelukkig is.
Leeft hij ? Is hij gezond en gelukkig ?
Als het niet kan, dan kan het niet.
Ik kan je niet dwingen.
Ja, natuurlijk zal ze het begrijpen.
Tot de volgende keer dan maar.
Dag, liefste.
Wat is er gebeurd ? - Weet u het niet meer ?
Ik weet niets meer.
Het maakt niet uit. Luistert u even, Madame Blanche.
Ik herinner me ineens iets wat ik totaal vergeten was.
Toen onze chauffeur wist dat hij gauw zou sterven...
heeft hij mij geschreven dat er een mens was...
die had beloofd dat hij de zoon van Harriet in het oog zou houden...
zolang hij leefde.
Dat was de pastoor die het kind gedoopt heeft.
En ik weet nog iets.
Niks zeggen. Laat me raden. Vijfhonderd dollar.
Geen cent. Ik wil de hele poet ineens als ik haar neef gevonden heb.
Maar ze had iets nuttigs. - Daar gaan we weer.
Er is iemand die je kan vertellen of Eddie Shoebridge nog leeft.
De bisschop van de St. Anselmus-kathedraal.
Jezus Christus.
Nee, de bisschop van de St. Anselmus-kathedraal.
Die heeft als pastoor haar neefje gedoopt.
Hoe kan ik een afspraak maken met bisschop Wood ?
Dat kan alleen maar via de kapelaan.
Wie is dat ?
Dat zal ik u na de dienst vertellen.
Was de dosis wel zwaar genoeg ?
Net als anders. Hij lijkt zo ongevaarlijk.
Hij gaf me vroeger altijd het idee dat ik heel slecht was.
Moet je me nou zien.
Ik voel me jaren jonger. Nog een zo'n klus en ons haar wordt echt grijs.
Eigenlijk is deze klus meer waard dan een miljoen.
Ik ga echt niet terug om het bedrag te veranderen op het briefje.
Wees maar tevreden met een miljoen.
Je deed het schitterend, Fran.
Ik was bang. - Ik zei toch dat het prima zou gaan ?
In een kerk zijn de mensen toch te geremd om van hun plaats te komen.
Zullen we het nu even over hem hebben ?
Over wie ? - Over de man met de pijp.
Dus jij hebt hem ook gezien ? - Overduidelijk.
Het is nou wel zeker dat hij achter ons aanzit.
Wat wou je aan hem doen ?
Ik ga niks aan die vent doen.
Joe Maloney zit op die klus te vlassen. Ik zal hem zo meteen bellen.
Wat vreselijk dat ik gelijk had over die stomme taxichauffeur.
Ik snap alleen niet hoe hij wist dat we daar zouden zijn.
Ik heb een idee, al is het wel een maf idee.
Geloof jij in parapsychologie en helderziendheid en dat soort dingen ?
Hoe heet dat mens ook weer ? - Blanche Tyler.
We weten allebei dat het kletskoek is, maar stel dat we ernaast zitten.
Het kibbelzieke stel zal bij een auto-ongeluk moeten omkomen.
Zoiets wil Maloney toch niet regelen ? - Natuurlijk wel. Graag, zelfs.
Om zijn hachje en dat van z'n maat te redden.
Ik wil er niets van weten. Beloof me dat, Arthur.
Onzin. Het maakt het juist zo spannend...
dat we alles samen doen en niets voor elkaar verbergen.
Stom dat we hem kwijtgeraakt zijn.
Hij is ontvoerd.
Wie ontvoert er nou een bisschop ?
Hij is een miljoen dollar waard.
En het is onder mijn ogen gebeurd.
Ja, maar hoe krijgen wij onze 10000 ?
We zijn het spoor bijster.
Wat moet ik tegen Miss Rainbird zeggen ?
Henry en ik zullen het weer voor je moeten opknappen.
Vooralsnog knap ik m'n eigen werk op in m'n taxi en dat is precies...
Dat is precies wat ? - Neem de telefoon op.
Wie zegt u ?
Mr. Maloney uit Barlow Creek.
Kunt u wat luider spreken ?
Ik ben via uw kentekennummer aan uw naam gekomen.
Als u Eddie Shoebridge nog zoekt, kan ik u helpen.
Waarom bent u van idee veranderd ?
Ik heb erover nagedacht en ik kan de poen best gebruiken.
Ik ken iemand die de vrouw van Eddie kent. Dat kost je een duizendje.
Doe niet zo dom, Mr. Maloney.
Honderd dollar voor een bruikbare tip.
Tweehonderd dan.
Goed, dat is afgesproken. Waar zien we u ?
Over twee uur bij Abe & Mabel.
Abe & Mabel ?
Dat is een café op de weg naar Mount Sherman. Weet u dat ?
Kan het niet wat dichterbij ?
Die persoon woont daar in de buurt.
Dus Edward Shoebridge leeft nog, Mr. Maloney ?
Ik wil eerst geld zien. Over twee uur.
Wat vind je ? - Het bevalt me niet.
Wie honger heeft, kan niet al te kieskeurig zijn.
Hij is onze laatste kans.
Heb je 200 dollar ?
Je weet best van niet. Natuurlijk niet. Mag ik nog een hamburger ?
Nee. We moeten meteen weg.
Ik eet hem in de auto op.
Rotvent.
Twee bier.
Hij is laat.
Ga maar zitten.
Hoe was het op zondagsschool ? - Rumoerig.
Wij zijn stil geweest. - Daarom zijn jullie hier.
Ik kan er niks aan doen. - Zei ik dan wat ?
Hallo. - Ik pak een stoel.
Ik ga daar wel zitten. - Ik ook.
Leuk geregeld, hé. - Jij denkt overal wat van.
Drink nou niet te veel.
Hij komt niet.
Dat was dat.
Heb je haast ?
Kan het wat langzamer ?
Rij toch niet zo hard, George.
Het gaspedaal zit vast.
Rij in godsnaam wat langzamer. - Dat kan ik niet.
M'n hamburger komt eruit.
Het gaspedaal zit vast. - Rem dan.
De remmen doen het niet.
Laat me los, mens. De remmen doen het niet.
Ik moet spugen, George.
Je wurgt me, verdorie.
Trek de handrem aan.
Haal je handen van het stuur en trek.
Laat het stuur los.
Ik moet van de weg af.
Hou je goed vast.
Dat was dolle pret.
Klootzak.
Maloney z'n schuld. - Die reed niet.
Hij heeft met de auto geknoeid.
Dacht je dat het toeval was ?
Je auto is een paar dagen onbruikbaar, dus we zullen moeten liften.
Ben je nog helemaal heel ?
Ik geloof van wel. En jij ? - Ik ook. Het spijt me.
Wou Maloney ons vermoorden ?
Waarom zou hij dat in godsnaam willen ?
Ik wed dat het iets te maken heeft met Eddie Shoebridge.
Maloney heeft hem waarschijnlijk in z'n achtertuin begraven.
Die kant uit.
Sorry dat ik zo laat ben. - Knap werk aan onze auto, Maloney.
Waarom staan jullie daar ? - Dat weet je best, Maloney.
Blanche Tyler ? Waar is jullie auto ?
Die heeft het even laten afweten.
Ik geef jullie een lift. - We rijden niet met lijkwagens mee.
Moet ik jullie nog naar die kennis brengen ?
Ga jij maar alleen. Wij bedanken voor de eer.
Prima humeurtje, hé.
Maloney wil ons doodrijden.
Wegwezen, jongens.
We moeten de politie bellen.
En onze 10000 dollar dan ?
Kan ik u helpen ? - Ik wou wat armbanden zien.
Hebt u iets in gedachten ? - Iets met turkooizen of parels.
Is er iets met onze gast ?
Nee hoor. Ik heb hem eten en een fles wijn gebracht.
Is dit iets ? - Zijn dat cultive parels ?
Wat kom je doen ? - Het lijken me zoetwaterparels.
Ze hebben de steen gevonden waar we om gevraagd hebben.
In New York, bij Harry Winston. 53 karaat.
Deze is mooi. Hoe duur is hij ?
Die is 315 dollar, met BTW.
Wanneer gaan we hem halen ? - Morgenavond om half tien.
Ga nu naar huis.
Kunt u deze even opzij leggen, dan kom ik met m'n man langs.
Uiteraard.
Nu het slechte nieuws. Lees dit maar.
dode bij merkwaardig auto-ongeluk
De stommeling heeft het verpest. Nu moeten we het zelf doen.
Wij zelf ?
Ja. Morgenavond, nadat we onze gast hebben weggebracht.
Dat kan ik niet. - Je moet.
We zijn onafscheidelijk, door dik en dun.
Hou op.
Maar je hebt ons nog veel meer gegeven...
tijdens je leven.
Ja, Joseph Maloney. Je was een vrijgevig man. Je gaf van ganser harte.
Je gaf het beste dat je in je had. Meer kan je van niemand vragen.
Je hield van je vrouw.
Je omgaf je vader en je moeder...
met alle goede zorgen die ze zo hard nodig hadden...
in hun laatste levensjaren.
En wij die hier op aarde om je treuren...
moeten ons buigen voor de beslissing van onze Heer...
die je van ons heeft willen wegnemen door een droevig ongeval.
Ga weg. Het is al erg genoeg dat u hem vermoord hebt.
Het was andersom, Mrs. Maloney.
Het is allemaal begonnen toen u zich met onze zaken ging bemoeien.
Ga weg.
Ik moet u spreken. - Hij is dood en begraven.
Wat is er toch met Eddie Shoebridge ? - Ik luister niet naar u.
Wist u dat uw man me wou ombrengen ?
Loopt u daarom voor me weg ?
U bent medeplichtig aan een poging tot moord.
Niet waar.
Moet ik dan maar naar de politie stappen ?
Vertel me dan waar Eddie Shoebridge zit.
Dat kan ik niet. - Vertel het nou, alstublieft.
Er is helemaal geen Eddie Shoebridge.
Hij is 25 jaar geleden in rook opgegaan en naar de stad verdwenen.
Hij heet nu Arthur Adamson.
Als hij mij nou maar niet vermoordt. Ga nu weg en kom nooit meer terug.
Oplichter.
Wacht even. Nu overdrijft u.
Ik heb het maar een paar keer laten afweten.
Zeg dat het belangrijk is.
Verweer je.
Ik heb geen extra kilometers gemaakt. Dat moet Herbie of Al geweest zijn.
Goed, ik kom.
Ja, ik beloof het.
Ik mag geen vrij. Hij wil dat ik vanavond werk.
Zeur er nou verder niet over, Blanche.
Je gaf je gauw gewonnen.
Ik heb zo vaak voor jou gespijbeld...
dat ik op een haar na m'n baan kwijt ben.
Als we het geld binnen hebben, hoef je niet meer in een taxi, oen.
Aan 'als' hebben we niks terwijl jij in hogere sferen verkeert.
Ik moet zo nu en dan nog wel even werken. Je weet nu hoe hij heet.
Er zijn tientallen Arthur Adamsons. - Nu alleen nog de goeie vinden.
Een die zo rond de 40 is en schrikt als hij de naam Shoebridge hoort.
Een vogel in de hand...
Het enige wat ik vandaag in m'n hand heb...
is een stuur, en wel van vier tot twaalf.
Geen zoen dus.
Ik vond je net geen etter meer. Ik doe het wel zonder jou.
Alsjeblieft niet. Die vent wil kennelijk absoluut niet gevonden worden.
Hij zal je niet hartelijk ontvangen.
Als hij van die erfenis hoort, wel. - Niet doen, Blanche.
Ga even op je lekkere kontje zitten.
Ik moet zeggen dat het inderdaad een heel lekker kontje is.
Wacht nou maar op mij. Als ik thuis ben, dan gaan we...
Precies, een strategie opstellen. Je weet wel.
Ik doe het zelf.
Bent u Arthur Adamson ?
We gaan net dicht.
Ik kwam niet voor de winkel. Is Mr. Adamson er nog ?
Nee, die is er morgen weer.
Ik wil wel even weten of het de goeie is.
Is hij ongeveer 40 jaar oud ?
Ja, dat klopt.
Dat is eindelijk goed nieuws. Kan ik hem ergens bereiken ?
Vanavond nog ?
Hij gaat meestal direct naar huis. Maar hij geeft vanavond een feestje.
Hij is speciaal vroeg weggegaan.
Kan ik hem een boodschap geven ?
Het is nogal persoonlijk.
Schrijft u dan een briefje.
Is er iets ?
Ik bedacht ineens dat het misschien beter is...
om Mr. Adamson een telegram te sturen. Waar woont hij ?
We zijn vrienden.
Franklin Street 1001. - Dank u wel. Heel aardig van u.
Bent u een Steenbok ?
Nee, een Leeuw.
Dat dacht ik al.
Hallo, Blanche. - Heb je George gezien ?
Die is net met een vrachtje naar River Valley.
O jee, dat is een heel eind weg. - Wat is er ?
Wil je iets doorgeven ?
Zeg maar dat ik hem gevonden heb. Hij woont op Franklin Street 1001.
Daar ga ik nu heen.
Daar woont hij en daar ga je nu heen.
Wil je de zaak nog even doornemen ?
Nee, ik weet alles.
Voel je je wel in orde ?
Straks wel.
Het is tijd. We moeten weg.
Bisschop, we moeten weg. Hebt u uw misgewaad aan ?
Ja, maar ik heb de kip nog niet op.
Dat spijt me voor u, excellentie. Ik zal u zeggen wat u moet doen.
Zet uw stoel midden in de kamer en ga met uw rug naar de deur zitten.
We geven u een slaapmiddel waarvan u niet al te lang blijft slapen.
Dank u wel. U bent heel attent.
Zeg maar wanneer u zit.
A propos, ik heb het boek dat u me geleend hebt nog niet uit.
Mag ik dat meenemen ?
Met onze vingerafdrukken erop, hé. Slim bedacht, excellentie.
In elk geval bedankt. Ik zit klaar.
Dan gaat nu het licht uit.
Ga kijken wie er is en wees voorzichtig.
Het is die Blanche Tyler.
Niet te geloven. Heeft ze die taxichauffeur bij zich ?
Ze is alleen.
We moeten die steen ophalen. - Wat doen we ?
Niets. Later op de avond zien we wel.
Ze is weg. - Dan gaan we.
Vlug, vlug.
als de naam Shoebridge u iets zegt, bel me dan
ik heb zeer goed nieuws voor u
Je zei dat...
Mr. Adamson ? - Hou hem in de gaten.
Wat ben ik blij dat ik u zie. U hebt de bel kennelijk niet gehoord.
Ik ben Madame Blanche Tyler, spiritiste. Hallo, schat.
Wilt u uw auto een eindje verder zetten ? We hebben een afspraak.
Ik zal eerst zeggen waarvoor ik kom, Mr. Adamson, of liever, Mr. Shoebridge.
Ik weet precies waarvoor u komt en waarom u en die taxichauffeur...
de afgelopen weken als gretige bloedhonden achter me aan zitten.
Ik had geen idee...
Nu hebt u me dus gevonden.
En ik zal naar uw eisen luisteren, maar niet nu meteen.
Ik stel helemaal geen eisen.
Het tegendeel. Julia Rainbird wil u alleen maar...
tot erfgenaam benoemen van haar fortuin.
Van al die heerlijke miljoenen.
Haar enige eis was dat ik u zou opsporen.
Op paranormale wijze.
Is dat de enige reden waarom u en uw vriend me zochten ?
Ja, en zo makkelijk was dat niet. U hebt het ons flink lastig gemaakt.
We zochten eerst een vondeling en daarna een zekere Eddie Shoebridge.
Maar nu heb ik u dan. Dit is een heerlijk moment voor ons.
De bisschop.
Weet iemand dat u hier bent ?
Of iemand weet dat ik... Of iemand... Nee.
Geen mens. Zelfs het mens George niet.
Maakt u zich maar geen zorgen.
Ik beloof u...
dat ik niets zal zeggen, tegen niemand.
Miss Tyler moet even rusten.
Doe wat ik zeg.
Doe de deur open.
Kop op, Fran. We gaan de nieuwe steen voor onze kroonluchter halen.
Beeldschoon.
En nu op naar Madame Blanche.
O, mijn god.
Ik praat zo druk omdat jij zo weinig zegt.
Ik maak niet graag mensen dood. - Denk je dat ik het leuk vind ?
Joe Maloney had het beter moeten doen.
Als je het alleen opknapt, mag je allebei de diamanten zelf houden.
Ik zal je zeggen wat we doen.
Als je me helpt om haar ergens heen te brengen waar ze 'zelfmoord pleegt'...
praten we daarna.
En de taxichauffeur ?
Als zij ons kon vinden, loopt hij ons ook wel in de armen.
Jou in de armen, Arthur.
Moeten we niet even gaan kijken of ze nog slaapt ?
Ga jij maar.
Ze is gelukkig nog van de kaart.
Ik steek deze kant in haar uitlaat en de andere kant in haar raampje.
Dan lijkt het zelfmoord.
Ik vervoer haar in onze auto en jij rijdt in de hare achter me aan.
Pak haar voeten.
Wat is ze zwaar.
Prima actrice ben je toch.
Dank je. Weet je wel dat we een beloning voor die twee krijgen ?
Maar weet jij wel dat die beloning hoger is als we de stenen vinden ?
Wat heb je ?
Wat is er ?
Blanche, wat is er ?
Wat is er ?
Blanche, je bent echt helderziend.
Wat doe ik hier ? - Je hebt een diamant gevonden.
Ik ga nu eerst de politie bellen en daarna Miss Rainbird.
Mag ik de politie van u ?
Nederlandse ondertiteling bewerkt door: Nutcracker